Ik zit sinds ik deze post van Sarah las na te denken over waarom ik me zo verbonden voel met mensen die een niet-mainstream bruiloft organiseren. Ik ben zelf namelijk behoorlijk mainstream, ook als het om trouwen gaat. Sowieso, alleen al het feit dat ik het leuk vind om een heel blog vol te leuteren over zoiets archaisch en oppervlakkigs als bruiloften maakt me bijna een reactionair.
Maar diep in mijn hart ben ik een sympathisant van de subcultuur. Ik ben dol op alternatievige dingen. Ik vind dat mensen die kiezen voor een afwijkende levenstijl, een afwijkend uiterlijk, of afwijkende ideeen ergens een dapperdere keuze maken dan mensen die gewoon doen wat de meerderheid doet. Ik ben zelf niet geinspireerd en overtuigd genoeg om dat ook te doen, maar wat introspectie leert mij dat ik dat wel jammer vind. Ergens zou ik wel weer terug willen naar die pubertijd, en weer al mijn haar eraf scheren. Of me helemaal onderdompelen in een creatieve subcultuur, steampunk, buikdansen, milieufreaks. Waarschijnlijk dat ik daarom alleen maar positieve gevoelens krijg als mensen hun bruiloft vormgeven naar hun eigen overtuigingen.
En juist met zoiets als een bruiloft, omgeven door zoveel impliciete scripts en verwachtingen, is het maken van afwijkende keuzes een stuk moeilijker. Het lijkt me al niet makkelijk om in het dagelijks leven anders te zijn, maar als je radicaal afwijkt van het lieflijke, romantische, schattige, mooie, kasteel-wittejurk-duiven stramien van een bruiloft, dan denk ik dat je je borst helemaal nat kan maken.
Dus, ja, ik ben dolblij met een website als OffbeatBride, waar iedere afwijkende keuze wordt omarmd en toegejuichd. Ik vind dat een van de meest inspirerende trouwwebsites die er is. Ten eerste omdat ik er ‘oppervlakkige’ inspiratie voor jurken, mooie accesoires en geinige trends opdoe, maar ten tweede vooral omdat het mijn denken vormt op een open en positieve manier. Hmmm, dat klinkt wat pretentieus voor een website met foto’s van bruiloften, maar raar genoeg is dat voor mij echt waar. De website (en ook het boek) hebben er echt voor gezorgd dat ik mijn ideeen over wat Hoort en wat Moet en wat Niet Kan een beetje heb losgelaten. Normaal is niet de norm, standaard mooi is niet de norm, en alternatief of anders of origineel is ook niet de norm. Ik en mijn geliefde (en gedeeltelijk ook de gemeenschap van mensen die belangrijk voor ons zijn) bepalen zelf de norm.
Hmmm, ik heb niet het gevoel dat ik mijn punt echt duidelijk of overtuigend maak, maar ik loop een beetje tegen de grenzen van mijn ‘schrijfkunst’ aan. Ik ben helaas niet zo welbesproken als Meg of Kate of Accordions and Lace… Mijn excuses daarvoor. Maar ja, ik blijf gewoon oefenen, misschien dat ik ooit mijn mening in een paar zinnen in een puntige overtuigende blogpost kan samenvatten, in plaats van in een meanderende, nergens-naartoe-gaande, wat-wil-je-nu-eigenlijk zeggen post.
Tags: alternatief, rare bruiloft, subcultuur
