foto genomen door Team Thomson
Vandaag wilde ik een korte post wijden aan de handvastings- of handbindings-ceremonie. Bij een handfasting worden de handen van de bruid en bruidegom omwikkeld met lint of koord, en het geheel wordt bezegeld met een mooie stevige knoop. Ook nadat je handen niet meer fysiek aan elkaar verbonden zijn, blijft het koord of lint geknoopt, een verbintenis die meer wordt verbroken gedurende de rest van de relatie.
Ik denk dat ik hier voor het eerst over las op Offbeat Bride (waar anders), en ik was meteen enthousiast. Het is zo’n visueel krachtige ceremonie, de daadwerkelijke fysieke verbintenis van twee mensen, de definitiefheid van de knoop…
foto via Rock n Roll Bride
Ik vind ook de symbolische waarde erg krachtig, en op een bepaald niveau meer aansprekend dan het ringen omschuiven. Ringen representeren ergens toch ‘bezit’ voor mij (i.e. je trouwring laat altijd aan de omgevind zien dat je van iemand anders bent). Handvasten is minder zichtbaar na de huwelijksceremonie, en daarmee voor mij veel meer een representatie van de onzichtbare, vrijwillige verbintenis die we tegenwoordig veronderstellen in een relatie, en die je uitspreekt en beklinkt tijdens een huwelijksceremonie.
Technisch gesproken is een handbindings-ceremonie misschien niet compleet seculier, want, zo verteld het wereld wijde web mij, het is onderdeel van de paganistische huwelijksceremonie. Maar, dat is seculier genoeg voor mij.
<Task id=”posprowhite2″ />
<Task id=”posproblack2″ />
</Branch>
<Task id=”results2″ />
Tags: ceremonie, handbinding, handfasting, huwelijksceremonie
04/03/2010 om 14:57
Is dat wat ze noemen ‘to tie the knot’? Ik dacht dat ringen ook niet echt religieus waren, al zijn er wel allerlei religieus getinte uitleggingen omtrent ringen. Het staat in ieder geval niet in de bijbel als gebruik bij huwelijken. Wel interessant waar de traditie dan eigenlijk wél vandaan komt.
Ik las trouwens dat het niet op het oude (pre-christelijke) heidendom is terug te voeren en een neopaganistisch gebruik is. Krijg ik meteen weer van die associaties met bomenknuffelaars, yek!
04/03/2010 om 17:38
Ik weet in ieder geval dat een handvasting ook onderdeel uitmaakt van sommige Keltische/ Schotse trouwceremonies. Hoewel ik niet weet hoever die ceremonies terug te voeren zijn is het in ieder geval niet iets wat pas in de jaren 70 is uitgevonden. Denk ik. Niet dat dat uitmaakt, natuurlijk
Ik wil trouwens zeker niet zeggen dat ringen religieus zijn, absoluut niet. Ik zou inschatten dat die traditie voortkomen uit een bruid-bezit achtig iets, een sieraad dat je aan je bruid geeft om de deal te bezegelen (zoals een verlovingsring in de huidige amerikaanse cultuur). In het jodendom bijvoorbeeld draagt traditioneel alleen de vrouw een ring, de man niet.
05/03/2010 om 10:19
Haha. De deal bezegelen. Zo gesteld is het wel een beetje een koehandel, ja. Natuurlijk had je (en in veel culturen tegenwoordig nog) bruidschatten, wat gewoon alles te maken had met macht en geld. Blijkbaar hebben we dat nog niet compleet kunnen afschudden
06/03/2010 om 17:43
Wat een mooie symboliek heeft deze ceremonie! Het heeft ook wel iets intiems.
Ik zie dat ook niet echt als ‘bezits’ merking… Maar het is ook niet zo’n geelgouden band die mijn ouders hadden.
Niet dat ik die in plaats zou willen van mijn geliefde ring
Ik denk alleen dat én ringen én zo’n handenbinden ceremonie wel een beetje veel van het goede gaat worden.
06/03/2010 om 18:44
Hoewel denk ik niemand tegenwoordig meer een trouwring als bezits-indicatie, danwel garantie, ziet, vraag ik me wel af waarom dat zou samenhangen met het type trouwring.
Waarom is een geelgouden band in jouw ogen meer een teken van ‘bezit’ of bruidsschat dan een andere ring?
07/03/2010 om 20:30
Nou… wat ik daarmee eigenlijk bedoelde te zeggen is dat je tegenwoordig aan een trouwring niet meer meteen ziet dat het een trouwring is. De trouwring van mijn ouders (zo’n geelgouden band) was echt duidelijk een trouwring.
Nu heb je trouwringen in alle kleuren, soorten en maten.
Niet dat zo’n “traditionele ring” meer een bezitsaanmerking is natuurlijk.
(Ik was weer eens lekker duidelijk….)
Ik bedenk me net dat het misschien meer een signaal van “beschikbaarheid” is dan van “bezit”.
08/03/2010 om 01:16
Ha, ik snap wat je bedoelt. Sorry dat ik je niet meteen begreep. Je was wel duidelijk, ik was gewoon niet erg snel van begrip.
Ik ben het met je eens dat een trouwring idd (on)beschikbaarheid signaleert. Wat ook een interessant fenomeen is. Waarom denken we (als maatschappij) dat zoiets nodig is, enzo. Maar anyway, dat is voor een andere post.
08/03/2010 om 10:37
In onze maatschappij is het ook niet zo nodig denk ik, maar ik ben wel in landen op vakantie geweest waar je met ring toch eeen stúk minder wordt lastig gevallen.
Wat mij wel vaak opvalt is dat mensen (en ik ken dan voornamelijk mannen) ook wel eens bewust hun trouwring precies om die reden niet aandoen…