Misschien moet ik ophouden met enthousiast typen dat iets “de beste trouwerij ooit” is. Want dan komt er een bruiloft voorbij als de volgende, op het blog van fotografenduo Lillian & Leonard, en dan moet ik schoorvoetend toegeven dat ik het fout had. Dit is namelijk wel echt de beste bruiloft ever.
Gewoon met zijn tweetjes trouwen aan de ruige schotse kust. Nou ja, met zijn tweetjes en met een ambtenaar en met twee fotografen die ook je getuigen zijn.
En nadat je het jawoord hebt uitgesproken drink je champagne. Uit een mok. In de wind en in de kou en in de prachtige adembenemende natuur van Schotland.
Spontane, onverwachte wendingen zijn natuurlijk niet altijd goed (soms zelfs desastreus). Maar soms leidt het ook tot iets moois, zoals bijvoorbeeld dit intrigerende, niet-typisch trouwportret.
De fotograaf Geert van de Ven vertelde dat hij en het bruidspaar stonden te schuilen voor de regen in het portiek van een meubelzaak. De aardige eigenaar vroeg ze binnen, en voila, supercoole foto van bruidspaar in de etalage. Met een bruid in een spectaculaire rode jurk, wat sowieso nooit weg is.
Hoewel het wel zielig is dat Geert dus buiten moest staan om de foto te nemen. In de regen.
Vandaag wilde ik een korte post wijden aan de handvastings- of handbindings-ceremonie. Bij een handfasting worden de handen van de bruid en bruidegom omwikkeld met lint of koord, en het geheel wordt bezegeld met een mooie stevige knoop. Ook nadat je handen niet meer fysiek aan elkaar verbonden zijn, blijft het koord of lint geknoopt, een verbintenis die meer wordt verbroken gedurende de rest van de relatie.
Ik denk dat ik hier voor het eerst over las op Offbeat Bride (waar anders), en ik was meteen enthousiast. Het is zo’n visueel krachtige ceremonie, de daadwerkelijke fysieke verbintenis van twee mensen, de definitiefheid van de knoop…
Ik vind ook de symbolische waarde erg krachtig, en op een bepaald niveau meer aansprekend dan het ringen omschuiven. Ringen representeren ergens toch ‘bezit’ voor mij (i.e. je trouwring laat altijd aan de omgevind zien dat je van iemand anders bent). Handvasten is minder zichtbaar na de huwelijksceremonie, en daarmee voor mij veel meer een representatie van de onzichtbare, vrijwillige verbintenis die we tegenwoordig veronderstellen in een relatie, en die je uitspreekt en beklinkt tijdens een huwelijksceremonie.
Technisch gesproken is een handbindings-ceremonie misschien niet compleet seculier, want, zo verteld het wereld wijde web mij, het is onderdeel van de paganistische huwelijksceremonie. Maar, dat is seculier genoeg voor mij.
Als je gevraagd wordt om als ceremoniemeester te functioneren bij een bruiloft dan wordt dat volgens mij wel gezien als eervolle taak (voor zover ik weet, ben nooit ceremoniemeester geweest). Maar het is wel redelijk hard werken om zo’n dag in goede banen te leiden. Eerlijk gezegd zou ik daarom niet zo snel een goede vriend of vriendin vragen om die taak op zich te nemen. Juist voor de mensen die het dichtst bij me staan zou ik graag willen dat mijn trouwdag zo veel mogelijk een gezellig en ontspannen feest is. Maar ja, ik zou ook niet echt zin hebben om zelf al die praktische taken die normaal aan een ceremoniemeester vervallen op me te nemen… Wat blijft er dan over?
Nou, je kan natuurlijk altijd een professional inhuren, zoals bijvoorbeeld ceremoniemeester Van der Lelij. Volgens hun website ben je al vanaf 800 euro voorzien van iemand die de big day in goede banen leidt, terwijl jullie lekker ontspannen je ding doen. Je plant dan wel zelf vantevoren je bruiloft, alleen op de dag zelf is er een regelneef aanwezig.
Zeker een relaxte optie voor iemand als ik, want ik zou me een stuk minder bezwaard voelen om een professionele buitenstaander te bedelven onder mijn type-A checklists en draaiboeken dan om daar vrienden en familie mee lastig te vallen.
Echter, tegelijkertijd ben ik nogal, uhm, hoe zal ik het omschrijven, zuinig? Op de penning? Kneiterig? Nou ja, je snapt wat ik bedoel. Een professional kost geld, en hoewel ze dat geld waarschijnlijk dubbel en dwars waard zijn vind ik het ook altijd prettig om goedkopere alternatieven te overwegen.
Wat mijn ideale oplossing zou zijn: een dealtje sluiten met een ander bruidspaar. Zij de dagcoordinator bij mijn bruiloft, ik bij die van hen. Gesloten portemonnee, en op zich ook nog leuk voor mij, want ik ben dol op organiseren. Natuurlijk zitten er best wel wat haken en ogen aan zo’n scenario, want je moet maar net iemand vinden
-die ook een groot feest gaat organiseren in de nabije toekomst
-waarmee je klikt maar die niet zo dichtbij je staat dat je ze eigenlijk een eregast op je bruiloft zou willen maken
-die je vertrouwt
-waarmee je makkelijk kan communiceren
-die organisatorisch talent heeft.
En omgekeerd, dat andere stel moet de deal ook zien zitten. Maarrrr, in mijn ideale wereld zou dat allemaal in kannen en kruiken zijn, en als het werkt lijkt het me per-fect! En anders kan je natuurlijk altijd nog een professional bellen.
Ik heb al eerder geschreven over mijn liefde voor theekopjes. En in deze bruiloft worden al mijn favoriete dingen gecombineerd: theekopjes met een gouden randje, taart EN chocola.
Zie de rest van de bruiloft op Rock my Wedding, voor veel plezier, kleurige regenlaarzen en strobalen als stoelen!
Dit spectaculaire shot is genomen door Fotografiebureau PHOTO40. De fantastische eindeloze rode trappen kan je vinden in het Chasse Theater in Breda, zo vertelde Paul Vermeulen mij (Paul vormt samen met Niek Brunninkhuis Fotografiebureau PHOTO40, ik houd wel van fotografie-duo’s!).
Persoonlijk vind ik dit het beste nummer om een geslaagd bruiloftsfeest mee af te sluiten.
Ik ben altijd benieuwd hoeveel bruidsparen er nu echt een wilde huwelijksnacht beleven na zo’n inspannende dag. Persoonlijk ben ik niet echt op mijn best als ik moe ben!
Medetrouwblogger Bruid in Stijl (ik noem haar liever BiS, anders moet ik teveel letters typen) wil graag jouw ervaringen met bruidswinkels horen!
Dus als je recentelijk nog een trouwjurk hebt gepast in een trouwjurkenspeciaalzaak, en je hebt een mening over je ervaring, ga dan snel naar het Bruid in Stijl-blog om die mening te delen met BiS.
Denk je eraan om zelf de uitnodigingen voor je bruiloft te ontwerpen? Misschien is het dan tijd om je naaimachine tevoorschijn te halen! Nee, dit is niet zo gestoord als het klinkt, kijk hieronder maar naar een paar voorbeeldjes van uitnodigingen waar een naaimachine aan te pas kwam. Een vaste hand en wat vrolijk gekleurd garen zorgt ervoor dat een simpele, eventueel huisgeprinte, alleen-tekst uitnodiging net even dat beetje extra krijgt.
Simpel huisgeprint vellum, vastgestikt op een stevig papieren ondergrond met een mooie print, via Elizabeth Anne Designs
Schattige vastgeaaide stippen van Jo Neville via Simple + Pretty
De beste manier om een foto in je uitnodiging te integreren: gewoon vastnaaien. Via Oh So Beautiful Paper.
Ik heb trouwens wel gelezen dat papier naaien vrij desastreus is voor je naald, dus als je klaar bent met de uitnodigingen wil je misschien wel de naald vervangen voordat je aan de trouwjurk begint.
