Ik ving vrijdag nog een glimps op van Het Huwelijk, voordat we in de auto stapten op weg naar de Ardennen voor een weekendje met de familie van Geliefde. Het weekend was heerlijk, lekker weer, gezellige mensen, mooie omgeving… Maar dit blog gaat over trouwen, niet over mij. Dus, Het Huwelijk van William en Kate. Zoals ik al zei, ik heb maar een klein stukje gezien, maar voor mij doet dat het toch niet helemaal. Trouwen in het bijzin van 1900 zakenrelaties van je familie, omgeven door protocol. Voor mij klinkt dat niet als een sprookjeshuwelijk maar als een dwangbuis.
Maar, het deed me wel denken aan hoe aangenaam het is voor ons niet-royals dat wij gewoon mogen doen wat we willen als we gaan trouwen. Er zijn geen regels, er is geen protocol! Heerlijk toch? Daarom verbaast het me soms wel hoezeer de gemiddelde bruiloft zich toch vormt naar een soort onzichtbare set regels. Qua outfits, opbouw, gebeurtenissen…. Misschien is het toch moeilijker om je te ontdoen van alle verwachtingen die worden opgebouwd door je omgeving en de cultuur en media dan ik me nu kan voorstellen. Zelfs als die verwachtingen niet op schrift gesteld zijn en worden nagezien door een leger lakeien en hofdames.
Natuurlijk zit er ook wel een bepaalde kracht in het uitvoeren van rituelen en tradities. Maar soms vraag ik me wel af waarom juist bruiloften niet zozeer draaien om verwachtingen wat betreft betekenisvolle rituelen, maar vaak meer draaien om uiterlijkheden. Jurken en pakken en sjieke locaties en mooie auto’s en natuurlijk alles mooi gedecoreerd en met sjiek eten… Waarom vormen die dingen nu juist het ongeschreven protocol van het huwelijk van de gemiddelde niet-troonopvolger?
Ik was bijvoorbeeld heel erg getroffen door iemand die op een of ander forum zei dat de bruidegom bij het fraaie feest van Janneke en Johannes ‘serieus underdressed’ was. Ik bedoel, hoe kan je nu underdressed zijn op je eigen bruiloft? Ik snap best dat je je als gast een beetje moet aanpassen aan de verwachtingen van degenen die het feest organiseren. Maar kom op, als je niet eens meer naar je eigen bruiloft kan gaan in een outfit die je zelf prettig vindt, om daar dingen te doen die je zelf leuk vindt, dan vind ik dat best wel treurig*. Op die manier sluiten we onszelf en de mensen om ons heen net zo hard op een web van (onuitgesproken) verwachtingen en eisen. En dat vind ik echt ontzettend zonde.
En op een ietwat oppervlakkiger sidenote: Ik vond trouwens het trouwboeket van Kate wel erg lief en mooi, en ergens hoop ik dat de outfit van William het compleet normaal maakt dat mannen vanaf nu trouwen in kleurige geborduurde pakken met linten, kwasten en gouden touwen! Hebben mannen eindelijk ook eens iets te kiezen als ze gaan trouwen.

* Met een kanttekening: doen wat je zelf leuk vindt is absoluut een must op je bruiloft, maar je moet natuurlijk wel afwegen of je van je gasten kan eisen dat zij ook allemaal doen wat jij leuk vindt. Dure en veeleisende kledingvoorschriften voor anderen vind ik bijvoorbeeld best wel een beetje een no-no.