Vorige week ging de broer van mijn vriend trouwen. Het was een relatieve low-key aangelegenheid, en ze hadden mij gevraagd om de taart te maken. Omdat ik het zelf leuk vond had ik bedacht om ook wat bloemen te schikken, zodat de tafel waarop de taart werd gepresenteerd extra leuk werd.
Voor inspiratie had ik geput uit mijn eigen archieven, namelijk het idee om bloemen/ planten te presenteren in (oud) tafelzilver en theekopjes. Nu ik weer thuis ben kan ik weer putten uit eigen verzameling (alhoewel ik wel in dozen op mijn donkere zolderhok moest graven).
De bloemenkeuze was makkelijk: pioenrozen. Ze zijn nu helemaal in het seizoen, en dus lekker goedkoop op de Albert Cuyp (helemaal als je gaat voor de koopjesstapel waarvan de knoppen al open zijn, ideaal!). Daarnaast voor het eerst in mijn leven Oase aangeschaft, van dat groene schuim wat ook in kerststukjes gaat. De mevrouw van de bloemenwinkel informeerde mij dat je de Oase van te voren moet verzadigen met water door de blokken in een bodem water te zetten. Op deze manier zuigt het schuim het water op, en kan je precies zien of de blokken al ‘vol’ zijn. Niet gewoon onderdompelen of onder de kraan houden dus! Als het eenmaal goed doordrenkt is met water is het spul ook veel gemakkelijker op maat te snijden dan als het nog droog is.
Het bloemschikken zelf bleek moeilijker dan ik vantevoren dacht. Gelukkig zijn pioenrozen lekker groot, en hoefde ik weinig extra’s erbij te doen. En dat is maar goed ook, want het groen dat ik bij de pioenen had gekocht was absoluut ongeschikt om mee te werken, in ieder geval voor dit doel. De bladeren waren te stijf, de stelen te kort, onbruikbaar. Uiteindelijk heb ik de bladeren van de pioenen zelf gebruikt als vormegevers en opvullers zodat de Oase niet meer zichtbaar was, in combinatie met de (blaadjes van) die schattige kleine roze bloempjes waarvan ik de naam niet meer weet (mijn moeder informeert mij via de comments dat het hier Astrantia oftewel Zeeuws Knoopje betreft).
En het is maar goed dat dat oasespul niet meer zichtbaar is, want na een uurtje bloemschikken (bij mij was het meer bloemprikken) leek het spul wel een gatenkaas. Groene gatenkaas, lekker… En omdat ik zo ingespannen zat de schikprikken heb ik helaas geen foto’s van het proces zelf, alleen van het begin- en het eindstadium. Maar het uiteindelijk resultaat beviel redelijk goed, ook al was het tussenliggende proces behoorlijk haphazard. Bij een volgende poging zal ik denk ik wel proberen wat meer hoogteverschillen in het arrangement te brengen, want dat is me nu niet echt gelukt. Maar al met al, voor een eerste poging, ben ik wel tevreden.
En hier zijn de ‘bloemstukken’ in actie.
De gevlochten rieten harten pasten er perfect bij, hoewel we totaal geen overleg hadden gepleegd vantevoren (de bloemen waren een eigen initiatief/ verrassing).
Over de taarten zal ik volgende week meer vertellen, maar ik kan nu alvast zeggen dat ze goed in de smaak vielen (alles was schoon op!)
